Gisteren toch de bronchoscopie ondergaan. Vandaag vraagt iedereen of het mee of tegen is gevallen, ik weet het niet. Het was gewoon precies zo eng als ik me had voorgesteld. Voordat we naar het ziekenhuis reden had ik mijn valiumpje ingenomen en onderweg voelde ik me wel rustig en slaperig worden. Eenmaal in het ziekenhuis was er van dat pilletje helemaal niks meer te merken en stond ik stijf van de stress. Dezelfde mevrouw als de vorige keer kwam mij halen en dit keer ging ik alleen met haar het kamertje in. Toen ze weer met haar oliespuit aankwam sloeg de paniek weer toe en wist ik dat het weer niet ging lukken. Ze probeerde het een aantal keren maar het lukte inderdaad niet. Toen kwam er een andere verpleegster. Die wilde het nog 1x proberen en pakte het anders aan. Vroeg eerst naar de reden van het onderzoek en naar mijn medische verleden. Daarna vroeg ze waarom ik het zo eng vond en waarom het niet lukte. Ik vertelde dat ik het vreselijk vond als de oliespuit achter in mijn keel mijn tong raakte. Ze zou daar op letten en toen ging het redelijk. Ook had ik mezelf ondertussen streng toegesproken dat het echt moest gebeuren, dit was mijn laatste kans op het onderzoek en zonder onderzoek zou ik nog steeds de onzekerheid hebben die ik vorige week zo slopend vond.

Toen ze klaar was met het sprayen van de verdovingsvloeistof pakte ze een ander instrument om druppels in mijn luchtwegen te laten lopen. Erg raar om diep te ademen als er vloeistof achter in je keel gedruppeld wordt en om dan niet te slikken. Ook dit gaat gepaard met kokhalzen en hoesten en is niet leuk. Ondertussen waren de 2 patienten voor mij allebei met complicaties in de wachtkamer gezet. 1 mevrouw werd opgenomen wegens ernstige benauwdheid en de andere kreeg extra zuurstof en een infuus met medicijnen. Erg prettig te horen als je datzelfde onderzoek nog moet krijgen en toch al zo bang bent. John en ons pap schrokken ook al toen er een alarm af gong en er 4 man personeel richting de ruimte renden waar ik zat. Vervelend voor die mensen maar gelukkig was het niet voor mij.

Ik mocht door naar de onderzoeksruimte waar ik op een bed moest liggen en ik kreeg een mondstuk in waardoor ik niet op de slang kon bijten. De arts ging aan het werk en ik voelde er weinig van. Als ik wel iets voelde moest ik erg hoesten en werd er door een slangetje meer verdovingsvloeistof in mijn longen gedruppeld. Ik weet niet hoe lang hij bezig is geweest maar voor mijn gevoe duurde het erg lang. Hij wilde ergens een biopt van nemen maar kon er niet goed bij. Hij heeft op andere plaatsen wel stukjes weggehaald en slijm opgezogen wat allemaal onderzocht gaat worden. Toen hij klaar was moest ik nog even blijven liggen en toen ik weer mocht zitten zag ik dat het al 12 uur was. Mijn afspraak was om kwart over 10 dus alles bij elkaar heeft het toch wel lang geduurd. Toen moesten we og een half uurtje in de wachtkamer gaan zitten om te kijken of ik complicaties kreeg maar gelukkig was dat niet zo, ik hoefde niet eens veel te hoesten wat ik wel verwacht had.

Toen we weg mochten zijn we nog even mee naar Best gegaan waar ons mam een heerlijke lunch heeft gemaakt. Ik had wel honger en dorst toen ik om half 2 weer mocht eten en drinken. Daarna zijn we nog even voor een winterjas gaan kijken in het dorp maar toen begon de valium pas te werken en was ik vreselijk moe. Natuurlijk ook van alle spanningen en de slapeloze nachten die ik gehad had. We zijn naar huis gegaan waar ik lekker op de bank gelegen heb. Mariska is nog even langs geweest en daarna ben ik in slaap gevallen. Om half 9 ben ik naar bed gegaan en heb geslapen tot mijn wekker ging vanmorgen. Op mijn werk kwam ik erachter dat ik wel erg gespannen was geweest want ik heb overal spierpijn. Vanmiddag nog 2 uur geslapen en nu ben ik weer een beetje bij gekomen. Ik hoop dat de spanningen voor de uitslag mee vallen. Maandag om 10 voor 1 heb ik een afspraak bij de longarts voor de uitslag. Nu maar hopen dat het allemaal goed afloopt.