Vandaag 5 januari 2009 moest ik weer naar het ziekenhuis. Er werden weer long foto’s gemaakt en een uur later kon ik terecht bij de longarts voor de uitslag. Weer zenuwen dus. Ik voel me goed, heb veel meer lucht dan een paar weken geleden, heb nog steeds geen conditie maar ik piep ook niet meer bij het ademhalen. Voor mijn gevoel was het nog niet over maar wel een stuk beter dan de vorige keer. Helaas had de longarts ander nieuws. De foto’s zagen er nagenoeg hetzelfde uit als voor kerst……. Dat ik me beter voel was een goed teken maar verder is er dus nog niks duidelijk. Het kan nog steeds "gewoon" een long ontstking zijn maar het kan ook nog steeds te maken hebben met mijn borstkanker. De arts stelde voor dat ik zelf mag kiezen of ik alsnog een bronchoscopie laat doen. Moeilijke keuze, zeker als de arts verteld dat als er geen kankercellen gevonden worden in het stukje weefsel het nog niet betekend dat er geen uitzaaiingen zijn. Het betekent dan alleen dat er in dat stukje weefsel geen uitzaaiingen zitten. Als ik de bronchoscopie laat doen kan ik dus slecht nieuws krijgen of nog steeds niet meer weten als nu. Verder, als ik alleen nog maar aan dat onderzoek denk krijg ik het al vreselijk benauwd. Ik vind het een vreselijk onderzoek en het roesje wat me toegezegd was de vorige keer gaat ook niet door. Dan heb je veel meer kans op complicaties omdat de hoestprikkel weggenomen wordt. Ik heb wel al voor de zekerheid een valiumpje opgehaald bij de afdeling longfunctie. Die kan ik dan thuis al innemen voor het onderzoek mocht ik daar voor kiezen. Nu alleen zorgen dat John hem niet eerder vindt want die wil al tijden ontdekken hoe lekker een valiumpje is. Na nog een keer bloed prikken voor een vergelijkingsonderzoek mocht ik weer naar huis. Op 2 februari staat er weer een afspraak bij de longarts en moet ik weer een foto laten maken. Ook heb ik nog een AB kuurtje gekregen om de goede weg verder in te kunnen slaan.

Het is helaas niet rustiger geworden in mijn hoofd nu ik ook nog zelf moet kiezen of ik wel of geen onderzoek wil. Van de ene kant wil ik van deze onzekerheid af maar van de andere kant heb ik ook met het onderzoek geen zekerheid, ervan uitgaand dat er geen kankercellen gevonden worden. Ook hoor ik van alle kanten van mensen met long ontstekingen die maanden lang duren voordat het over is.

Het leven is nog steeds niet makkelijk….. Dubbele gevoelens met kerst en oud op nieuw en nog steeds die slopende onzekerheid. Wanneer mag het weer beter gaan met mij???